W połowie kwietnia 1945 r. Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych w Krakowie podjęła decyzję o przeniesieniu z dniem 11.05.1945 r. do Krakowa Bronisława Sanockiego, Naczelnika Oddziału Drogowego w Rzeszowie, celem organizacji Warsztatów naprawy nawierzchni stalowej. W swoim założeniu miały one zajmować się naprawą i produkcją rozjazdów, powojenną naprawą szlaków kolejowych, odbudową mostów i obiektów kolejowych. Zakłady nie tylko kilkukrotnie zmienią swoją nazwę, lokalizację w ramach krakowskiego węzła kolejowego, ale też kilkukrotnie będą wydzielane i wcielane do PKP. Na przestrzeni dziesięcioleci zawężą swoją działalność tylko do produkcji rozjazdów (ostatecznie przełom lat 80. i 90. XX w.). Nowy początek firma będzie miała jeszcze w 2005 roku, kiedy to zostanie sprywatyzowana w ramach leasingu pracowniczego. Od tego momentu, działając jako podmiot w pełni rynkowy i będący w pełni kontrolowany przez polski kapitał, spółka powraca do swoich korzeni, tworząc grupę kapitałową w coraz bardziej kompleksowy sposób obsługującą segment nawierzchni szynowych, tak kolejowych jak i tramwajowych. 

Decyzja z wiosny 1945 roku była czymś więcej niż administracyjnym ruchem kadrowym. Była początkiem tworzenia nowego organizmu technicznego w rzeczywistości, w której brakowało niemal wszystkiego – materiałów, maszyn, infrastruktury i wykwalifikowanej kadry. Warsztaty naprawy nawierzchni stalowej powstawały w realiach powojennego chaosu, ale od początku miały jasno określony cel: przywrócenie przejezdności linii kolejowych i odbudowę podstaw funkcjonowania transportu szynowego. 

Pierwsze lata działalności miały charakter pionierski. Zakład był w ciągłym ruchu organizacyjnym – zmieniał lokalizację, strukturę i zakres odpowiedzialności, dostosowując się do bieżących potrzeb odbudowującej się sieci kolejowej. To właśnie w tym okresie ukształtowały się fundamenty specjalizacji, które z czasem stały się znakiem rozpoznawczym firmy: koncentracja na nawierzchni szynowej, rozjazdach oraz technicznym zapleczu infrastruktury torowej. 

Te wczesne doświadczenia zadecydowały o dalszym kierunku rozwoju zakładu. Stopniowe zawężanie profilu działalności nie było ograniczeniem, lecz świadomym wyborem – budowaniem kompetencji w jednym, kluczowym obszarze infrastruktury. Specjalizacja, zapoczątkowana jeszcze w realiach powojennej odbudowy, stała się trwałym elementem tożsamości firmy na kolejne dekady.